شعری زیبا از سهراب سپهری

صدا کن مرا صدای تو خوبست

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبیست

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در

 متن اداراک یک کوچه تنهاترم.

بیا تا برایت بگویم
 
چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون تورا

 پیش بینی نمیکرد


" سهراب سپهری "

/ 4 نظر / 8 بازدید
زیر گنبد کبود فقط..

ممنون خیلی لذت بردم

نعیمه

تنهایی آنقدر بزرگ است که اندازه ندارد ........ ولی شبیخون تو بزرگتر از تنهایی بود ........